Twentysomething is een nieuwe reeks op Charlie magazine en wordt geschreven door de REC.academy. Voor deze opdracht schreven vijf jonge twintigers over dat wat hen het meest bezighoudt op de drempel naar volwassenheid. Van een openhartige brief aan een kleine zus tot de vuile was die door de kamer slingert, deze jongeren vertellen eerlijk over hun coming of age.

Jonathan verloor zijn vader en belandde in een depressie.


Twintig en depressief

Mensen zijn rare wezens. Ik vergelijk ze wel eens met auto’s. Het ziet er vaak goed uit aan de buitenkant, maar in werkelijkheid is er soms iets mis aan de binnenkant. Toen ik een jaar of vijftien was, begreep ik niet goed hoe mensen depressief konden zijn. Hoe kan je het in hemelsnaam niet meer zien zitten?

Ik word binnen een tweetal weken 22 jaar oud. Ondertussen begrijp ik perfect waarom mensen tegen het leven kunnen opkijken. Het begon met het overlijden van mijn vader. Op een zonnige lentedag in april 2010 kreeg hij een diagnose: huidkanker. Twee maanden later, tijdens de eindexamens, was ik hem kwijt. Het moet een raar gezicht geweest zijn, dat ene lege plekje in de examenruimte tussen 200 leerlingen.

Lees het hele artikel op Charlie Magazine.

DEEL DEZE BLOGPOST

KEER TERUG NAAR OVERZICHT
Menu